آبستراكسيون يك نفره

پنج صبح: دكتر عارف نه هيجاني در صدايش هست و نه قدم‌هايش را به چپ و راست تند برمي‌دارد.
او همواره مورد وثوق همه بوده است، همه‌اي كه شامل راست و چپ و حاكميت مي‌شود، به نحوي كه عنوان اصلاح‌طلبي به همان مقدار برازنده او است كه محافظه‌كاري و سكوت.
حضور دكتر عارف در انتخاباتي كه چون قيف سر بسته، هنوز خروجي‌اش معلوم نيست به هر چيزي قابل تشبيه است؛ از حضور فعال اصلاح‌طلبان تا كند كردن روند غير كارشناسانه دولتمردان در دو سال اخير.
اما استعفاي نه چندان غير منتظره او از كانديداتوري مجلس يك اتفاق جالب بود. اتفاقي كه شعور جمعي جامعه تا زمان برگزاري انتخابات ادله آن را جمع‌آوري خواهد كرد.
اما اين اتفاق جالب چيست؟
با روي كار آمدن تندترين گروه جناح راست و تسلط بر دولت، هرچند حاكميت يكپارچه، تنوع ذاتي جمهوري اسلامي را در ميدان‌داري دوگانه حكومت مداري چپ و راست از بين برد، اما  اصولگرايان، اقدامات غيركارشناسانه دولت را با تحليل هزينه و فايده  ارزيابي كرده و ترميم عملكرد جناح راست را در دستور كار خود قرار مي‌دهد.
اصلاح‌طلبان نيز به اين رابطه علمي دلخوش بودند و حداقل حضور خود را كمك به اعتدال در حاكميت و تعقل و تفكر در حكومت مداري و كم‌كردن اشتباهات طيف تند جناح راست مي‌دانستند.
اتفاق اين است كه طيف دولتي آنچنان قدرتي يافته كه نه تنها جميع اصلاح‌طلبان را از حضور در انتخابات محروم مي‌كند، بلكه اصولگرايان غير دولتي را نيز با تهديد و ارعاب يا از ليست نهايي خارج مي‌سازد و يا زمينه عدم حضورشان را فراهم مي‌كند.
لاريجاني، افروغ، خوش‌چهره و ... همه چهره ‌هاي علمي طيف سياسي راست محسوب مي‌شوند كه عاقبت به خير شدند.
دكتر محمدرضا عارف با اين چشم‌انداز زمينه‌اي براي معقول كردن تصميمات نظام نديد.
 نه همفكري در كنار و نه همنشيني معقول در مقابل! هرچه هست دولت غني‌ شده‌اي است كه مصافش را نه چهره‌هاي علمي، كه خط امامي‌ترين و بي‌محاباترين طيف جناح مقابل بايد برگزار كند.
اين اتفاق، صحنه‌اي كه از آرايش نيروهاي طرفين در ذهن داشتيم را به كلي عوض خواهد كرد. منتظر روزهاي آينده مي‌مانيم.  آيا اتفاقي ديگر در جناح اصولگرا خواهد افتاد؟