اندكي درنگ سردار...

پنج صبح-هفته گذشته شاهد شکل گیری برخی ناآرامی ها و تشنج های خیابانی درمحوطه کوی دانشگاه تهران بودیم. قبل از هر چيز به نظر می رسد در شرایط کنونی و با توجه به اینکه کشور در آستانه انتخابات مجلس شورای اسلامی قرار گرفته است ارزیابی این حوادث و علت یابی نارضایتی دانشجویان که بخش گسترده­ای از جامعه نخبگان و فرهیختگان را تشکیل می­دهند از اهمیت قابل توجهی برخوردار است.

اعتراضات دانشجویی دانشجویان ساکن کوی دانشگاه تهران در حالی اتفاق افتاد که شاهد رد صلاحیت­های گسترده نامزدهای جناح اصلاح طلب و دستگیری جمعی از دانشجویان عضو گرایش­های مختلف سیاسی دانشجویی هستیم و هر آینه این احتمال می­رود که رشد حجم نارضایتی دانشجویان و اعتراضات صنفی آنان در پیوند با جنبش­های کور شهری و برخی از عناصر فرصت­طلب به یک بحران ملی تبدیل شود.

این خطر كه چندان هم غير مترقبه نيست نیازمند هوشیاری و درایت مسئولان امنیتی و انتظامی از یک سو و ازسوی دیگر محتاج مدیریت کارآمد و رسیدگی هر چه بیشتر به درخواستهای صنفی و مطالبات معیشتی جوانانی که با هدف کسب علم و دانش­اندورزی اکنون در کوی دانشگاه تهران ساکن هستند.

این نوشتار در پی آن نیست تا با بزرگنمایی حادثه اخیر و یا تعبیرسیاسی از آن عرصه را برای کسانی که می خواهند در چارچوب ضوابط و قوانین جاری مطالبات و خواسته­های صنفی و روزانه همشاگردی های خویش را دنبال کنند تنگ کند؛ بلکه می­کوشیم تا با نقد مشفقانه و انجام رسالت دینی امر به معروف و نهی از منکر خطاب به برادران دینی که لباس خدمت گذاری به تن کرده­اند وظیفه سنگین نظارت شهروندی و جستجوی راهکارهای بهینه را به انجام برسانیم.

اخبار و گزارش­های منتشر شده از آنچه که در طول سه شب متوالی اعتراضات دانشجویی مخابره شد حکایت از صنفی بودن این اعتراضات و درخواست دانشجویان برای رسیدگی به وضعیت غذای نامناسب کوی و مسئله نظافت همگانی در محیط خوابگاه داشت.

همچنین شاهد بودیم كه در طول چند سال اخیر و همزمان با روی کار آمدن مدیریت جدید دانشگاه تهران در دولت نهم مسئولان کوی دانشگاه تهران به گونه­ای برسر راه شکل گیری و قوام این نهاد واسط سنگ اندازی کرده­اند.

علاوه برآنچه ذکرشد شایسته است تا با نگاهی دقیق با رفتار و برخوردهای نیروی انتظامی در محل حادثه و نيز ارزیابی نحوه واکنش پلیس پایتخت به این نا آرامی تجربه ارزشمند دیگري را در کوله بار خود اندوخته سازیم.

پلیس تهران جمعه شب هفته گذشته و یک شب پس از آن با خویشتن داری مدبرانه و آگاهی و هوشیاری که انتظار می­رفت در رویکرد نیروهای انتظامی و نیروهای امنیتی کشور وجود داشته باشد، عمل کرد.

مدیریت هوشیارانه ای که توان آن رادارد بحران را به گونه ای آرام کرده و از تبدیل موج اعتراضات به غائله خیابانی و شکل گیری جنبش های کور شهری جلوگیری کند.

اما در شب سوم این اعتراضات و در پی بالا گرفتن سطح ناآرامی ها و عصبیت موجود در دانشجویان متاسفانه نیروی انتظامی به جای خویشتنداری آگاهانه و مهار بحران با برخورد مستقیم با دانشجویان باعث شد تا موجی از خشونت های خیابانی در محوطه كوي دانشگاه شكل بگيرد.

واقعيت اين است كه نمي­توان انكار كرد كه دانشجويان ناراضي و پس از گذشت سه شب از شروع اعتراضات صنفي و بي توجهي به مطالبات آنان شكل و شيوه اعتراض خود را تغيير داده و به سوي برخي ناآرامي هاي خياباني پيش بردند، اما نبايد از جنبش دانشجويي و اعتراضات دانشجويان ساكن كوي درخواست كرد تا با توجه كامل به شرايط خطير ملي و حفظ آرامش كامل تقاضاهاي خود را دنبال كنند.

نخستين انتظار شهروندان اين است كه پليس كشور در برخورد با دانشجويان معترض خويشتنداري به خرج داده و از اوج­گيري اعتراضات و جنبه­هاي خشونت آميز آن جلوگيري كنند.

متاسفانه بر اساس اخبار و گزارش هاي منتشر شده پليس تهران با اعزام تعداد كثيري از نيروهاي ضد شورش به خيابانهاي اطراف كوي و تلاش در جهت نمايش اقتدار به دانشجوياني كه تنها خواستار غذاي با كيفيت بودند خود به عاملي براي تحريك جوانان تبديل شد.

فرماندهان نيروي انتظامي خود بيش از هر فرد ديگري بر اهميت اين حوادث آگاهند و به خوبي مي دانند كه يك اشتباه در اعتراض­هاي كوي دانشگاه ممكن است به يك بحران ملي تبديل شود.

لازم است پليس تهران و فرماندهاني كه سكان هدايت نيروهاي ضد شورش را در دست دارند با صبر و حوصله بيشتري تصميم بگيرند. سركوب فوري و برخورد قهرآميز با دانشجوياني كه بخش گسترده­اي از نخبگان را تشكيل مي دهند نه تنها منجر به آرامش روحي و پايان يافتن غائله نخواهد شد، راه را بر سخن شفيق خواهد بست.

شايسته است پيش از آنكه بخواهيم دانشجويان معترض را در نقش شورشيان شهري ببينيم بهتراست به فكر مديريت بحران و حل مشكل معيشتي آينده سازاني باشيم كه قرار است در آينده اي نزديك اهرم هاي اداره كشور را به دست بگيرند.

درنگ كنيد، سردار! اينجا كوي دانشگاه تهران است و كساني كه از بوي نامطبوع غذاي شبانه و مديريت ناكارآمد كوي به ستوه آمده اند برانداز نيستند. آنها را نمي­توان با همان سبك و سياق اراذل و اوباش جنوب شهر و يا قاچاقچيان مواد مخدر مقايسه كرد و با برخوردي تند ريشه­هاي اعتراضاتشان را خشكاند. اندكي درنگ لازم است تا حرفشان را بشنويم و بعضي اوقات با صبر وشكيبايي تندخويي­هاي جوانان را تحمل كنيم.

بدون شك بي تو جهي به خواسته هاي دانشجويي و تداوم نا كارآمدي مديريت كوي ممكن است به نقطه اي برسد كه شاهد شكل گيري صحنه هايي تلخ ميان دانشجويان و نيروي انتظامي با شيم . صحنه هايي كه براي هردو طرف خسارات سنگين به دنبال دارد و شايسته است كه پليس با تامل و درنك در رفتارش از تكراروقايع تير ماه 76 جلوگيري كند